Dekalog Bilansu dwulatka

•    Po pierwsze: Bilans dwulatka jest jednym z ważniejszych badań w życiu dziecka Bilans dwulatka pozwala wykryć ewentualne nieprawidłowości w rozwoju, które mogły ujawnić się w wieku poniemowlęcym. Jeśli lekarz będzie miał jakiekolwiek wątpliwości, skieruje dziecko na specjalistyczne badania. Bilans dwulatka to także okazja, by porozmawiać z pediatrą i uzyskać odpowiedzi na wszelkie nurtujące cię pytania – pytaj więc o wszystko, co budzi Twoje obawy.

•    Po drugie: Nie zwlekaj z umówieniem się na wizytę. Dziecko powinno być zbadane w ciągu 3 miesięcy od ukończenia 2. roku życia. Termin bilansu dwulatka jest zazwyczaj ustalany podczas obowiązkowego szczepienia, przyjmowanego przez dziecko między 16. a 18. miesiącem życia. O bilansie dwulatka powinien przypomnieć Ci lekarz, jednak jeśli tego nie zrobił, sama zgłoś się do przychodni i ustal termin wizyty.

•    Po trzecie: Przygotuj do tego badania siebie i dziecko. Dowiedz się, o co będzie pytał Cię lekarz. Zadbaj też o to, by przygotować dziecko tak, by bilans był dla niego jak najmniej stresujący. Koniecznie porozmawiaj z dzieckiem o tym, co je czeka. Opowiedz mu, dlaczego to dla niego ważna wizyta. Świadomość oraz uspokajający głos mamy zmniejszą jego lęk przed nieznanym.

•    Po czwarte: Na bilans dwulatka należy udać się ze zdrowym dzieckiem. Kiedy dziecko jest chore gorzej znosi wszelkie nieznane sytuacje, więc nie ma potrzeby narażać go na taki stres. Ponadto przeziębiony czy, co gorsza, gorączkujący brzdąc nie reaguje jak zazwyczaj na różnego rodzaju bodźce i polecenia lekarza, zatem badanie umiejętności dziecka może być po prostu niemiarodajne.

•    Po piąte: Lekarz pediatra powinien wytłumaczyć rodzicom, na czym polega badanie i czego mogą się spodziewać. Bardzo często zdarza się, że zarówno dziecko, jak i rodzice czują się niepewnie u lekarza. Lekarz powinien podejść do Waszych obaw ze zrozumieniem. Na początku wizyty możesz zaznaczyć, że nieco się stresujecie, a lekarz może dostosować się bardziej do Waszych potrzeb.

•    Po szóste Bilans dwulatka to bilans zdrowia. Lekarz powinien rozmawiać jak najwięcej z rodzicami na temat ich spostrzeżeń dotyczących ich dziecka. Wspólnie powinniście podjąć decyzje dotyczące dalszych metod diagnozy czy podjęcia ewentualnego leczenia. Lekarz powinien zadać rodzicom szczegółowe pytania dotyczące zdrowia dziecka i dzielić się z nimi swoimi spostrzeżeniami dotyczącymi rozwoju dziecka. Wiedza lekarza na temat Twojego dziecka powinna być jak najdokładniejsza. Powinien zapytać o:

o    przebyte schorzenia,
o    częste przeziębienia,
o    pobyty w szpitalu,
o    specjalistyczne leczenie,
o    alergie,
o    zdiagnozowane zaburzenia.
o    podane szczepienia.

•    Po siódme: Jestem duży i silny! Lekarz powinien zbadać i poobserwować postawę, budowę oraz zachowanie dziecka w odpowiedzi na jego polecenia. Elementami badania są:

o    ważenie i mierzenie oraz naniesienie wyników na siatkę centylową
o    kontrola budowy i postawy ciała
o    wzrok i słuch
o    kontrola uzębienia
o    obserwacja zachowania dziecka

•    Po ósme: Dwulatek wiele już potrafi i umie się tym pochwalić. Dwulatek jest już dość aktywną, rozumną i samodzielną istotką, zatem pediatra powinien sprawdzić poziom jego umiejętności psychoruchowych, jak np.:

o    rozwój ruchowy
o    rozwój mowy
o    zabawy
o    samodzielne jedzenie
o    sygnalizowanie potrzeb fizjologicznych.

•    Po dziewiąte: Formalności i wątpliwości. Lekarz powinien uzupełnić Bilans zdrowia dziecka dwuletniego w książeczce zdrowia dziecka i uwiarygodnić to swoim podpisem i pieczątką. Powinien także odpowiedzieć na wszelkie pytania nurtujące rodziców, aby z wizyty wyszli bez wątpliwości dotyczących zdrowia ich dziecka.

•    Po dziesiąte: To wcale nie koniec. Podczas badania rodzice powinni otrzymać zrozumiałe dla nich zalecenia, jak obserwować swoje dziecko, aby w razie podejrzenia najmniejszych zaburzeń w porę udali się do lekarza. Pediatra powinien także przypomnieć rodzicom, iż na kolejny bilans zdrowia powinni stawić się po ukończeniu przez ich dziecko 4. roku życia, a przede wszystkim zwracali uwagę na najdrobniejsze zmiany w jego zachowaniu i samopoczuciu.