Średniowieczna Hiszpania pod rządami Świętej Inkwizycji staje przed widmem piekła, bo oto młody król publicznie oświadcza, że chce ujrzeć swoją żonę nago! Nie dziwi więc fakt, że na ulicy Rybiej dziura w ziemi bucha oparami siarki, a straszliwy smok chce zniszczyć świątynię. A może to był zwykły wąż? „Kronika zadziwionego króla” to krótka powieść uznanego Hiszpana, w której terror Świętej Inkwizycji mierzy się z czymś tak ponadczasowym i potężnym, że nawet najsilniejsza propaganda kleru nie potrafi powstrzymać owego „grzechu”. Bo czy jest na świecie mężczyzna, który nie zadziwi się i nie zamyśli nad pięknem kobiecego ciała, które w całej swej okazałości widzi pierwszy raz w życiu? Czy wobec tak nieskończonej doskonałości weźmie pod rozwagę, że jego niemoralny czyn, jakim jest spędzenie nocy z nagą żoną może się przyczynić do porażki na wojnie, piekła na ziemi i cierpienia ludu? Nawet, gdyby teorie kleru mogły go otrzeźwić, drogę do ciała żony utoruje mu sam diabeł.

Co więc mamy w książce Ballestera? Ukłon w stronę kobiecego piękna, tragikomedię odgrywaną przez Inkwizytorów, element metafizyczny z dysputą z diabłem włącznie, a przede wszystkim typowy hiszpańskojęzycznym pisarzom talent do pisania pięknie o najprostszych rzeczach.

Najczęściej zadawane pytania

Podobne artykuły:

Wersja do druku