Choroba Hashimoto należy do chorób autoimmunologicznych i związana jest z zaburzonym funkcjonowaniem gruczołu tarczowego.

Co to jest choroba Hashimoto?

Choroba Hashimoto należy do schorzeń autoimmunologicznych i związana jest ściśle z układem odpornościowym człowieka. Cierpią na nią głównie kobiety. Etiologia hashimoto w dalszym ciągu nie jest poznana, jednak uważa się, że na chorobę wpływa wiele czynników wewnętrznych i zewnętrznych, takich jak: genetyka, stres, choroby wirusowe oraz bakteryjne. Prowadzone są badania na utajoną alergię, która może wywoływać chorobę Hashimoto.

Podczas badania ultrasonograficznego (USG) można zauważyć silny stan zapalny tarczycy. Spowodowany jest on atakiem własnych komórek odpornościowych, które w pewnym momencie zaczynają traktować tarczycę jak chorobę lub wroga i niszczą ją. Choroba rozwija się bardzo powoli, początkowo nie dając żadnych objawów. Nowoczesne metody leczenia Hashimoto umożliwiają zahamowanie choroby i przywrócenie równowagi w organizmie.

Objawy choroby Hashimoto

Przebieg choroby Hashimoto może być bezobjawowy, dlatego osoby często nie są jej świadome. U chorych z przebiegiem w pełni objawowym stan zapalny tarczycy z czasem powoduje, iż powstają wola - gruczoł tarczowy jest twardy, spoisty, nierówny oraz powiększony. Bardzo rzadko chorobie towarzyszy ból, częściej występuje uczucia pełności w gardle. W niektórych przypadkach dochodzi do zaniku tarczycy.

Początkowo hashimoto charakteryzuje się prawidłową lub podwyższoną ilością hormonów tarczycowych. Wraz z jej rozwojem finalnie przekształca się w niedoczynność tarczycy, która objawia się:

  • uczuciem ciągłego zmęczenia,
  • sennością,
  • zaburzeniami koncentracji oraz pamięci,
  • przybieraniem na wadze mimo spadku apetytu,
  • wahaniami nastroju, tendencją do stanów depresyjnych,
  • wysuszeniem skóry oraz błon śluzowych,
  • obfitym krwawieniem menstruacyjnym,
  • nietolerancją zimna,
  • wypadaniem włosów,
  • spowolnieniem metabolizmu,
  • zaparciami,
  • bólem mięśni i stawów,
  • podwyższonym poziomem złego cholesterolu.

Diagnostyka choroby Hashimoto

Początkowo endokrynolog wykonuje badanie palpacyjne szyi, na podstawie którego może stwierdzić nieprawidłowości w funkcjonowaniu tarczycy. Kolejnym krokiem są badania biochemiczne. Oznaczany jest przede wszystkim poziom tyreotropiny (TSH), czyli hormonu przysadki mózgowej. Jego wyższy poziom sugeruje niedoczynność tarczycy. Jeśli podwyższonemu poziomowi TSH towarzyszy obniżony poziom hormonów tarczycowych trójjodotyroniny (T3) oraz tyroksyny (T4), a wcześniej nie stosowano jodu radioaktywnego lub nie przeprowadzano operacji tarczycy, można stwierdzić, iż niedoczynność najprawdopodobniej jest wywołana chorobą Hashimoto.

Dodatkowo wykonuje się oznaczenia przeciwciał przeciwtarczycowych, USG tarczycy, aby ocenić jej ogólny stan oraz wielkość. Jeśli obecne są guzki na gruczole tarczowym, zaleca się biopsję cienkoigłową w celu określenia ich charakteru.

Leczenie choroby Hashimoto

Nie ma leku na chorobę Hashimoto, który wyleczyłby przyczynę. Wynika to najprawdopodobniej z faktu, iż etiologia schorzenia nie jest do końca poznana. Terapia polega na leczeniu objawowym.

Jeśli hashimoto nie towarzyszą żadne zaburzenia ze strony tarczycy, należy obserwować rozwój choroby. Jeśli natomiast parametry biochemiczne wskazują na niedoczynność tarczycy, konieczne jest przyswajanie syntetycznych hormonów w formie doustnej. Dawkę ustala endokrynolog w zależności od wyników badań. Najczęściej stosuje się euthyrox bądź letrox. Ważne jest, aby pamiętać, iż leki należy zażywać na czczo, ponieważ hormony uwalniają się w kwaśnym środowisku żołądka.

Jeśli chory suplementuje żelazo, musi koniecznie zgłosić to lekarzowi, gdyż wpływa ono na przyswajalność hormonów. Ponadto warto udać się do dietetyka w celu ustalenia planu żywienia, tak aby zawierał dużo produktów bogatych w jod.