Ponadto metody ich pielęgnacji i uczesania podlegały różnym kaprysom mody. W każdym społeczeństwie na przełomie wieków królowały przeróżne fryzury. Począwszy od Egipcjanek, które goliły swoje naturalne włosy, a łysinę szczętnie ukrywały pod pięknymi perukami. Natomiast Europejki jeszcze 250 lat temu na swoich głowach nosiły prawdziwe budowle, które były tworzone za pomocą zwojów tiulu, piór oraz klejnotów. Historia fryzur to nieodłączna część historii o kulturze każdego społeczeństwa.

Starożytność

Wówczas typowym szczegółem dla kobiecej mody był czepek. Czepek noszony przez kobietę oznaczał iż jest ona mężatką. Tylko panny mogły sobie pozwolić by paradować z nieosłoniętymi głowami. W II połowie XIV i w XV wieku przyjął on bardzo wybujałe kształty, które niestety zasłaniały  całą fryzurę. Wizerunki pań z okresu późnego średniowiecza ukazują, że wówczas włosy zaczesywano do tyłu i upinano je na czubku głowy w wysoką koronę, która została utworzona z warkoczy. Kobiety również czesały się z przedziałkiem pośrodku głowy, wówczas ich długie włosy opadały im swobodnie  na ramiona. Niekiedy sięgały nawet kolan. Niekiedy  wplatano również sztuczne włosy, żeby przedłużyć naturalny warkocz.

Renesans

W renesansie powstał nowy ideał kobiecej urody. Renesansowa piękność miała złociste włosy, które były zawsze ułożone w kunsztowną, a jednak swobodną i naturalną fryzurę. Ówczesny mistrz sztuki fryzjerskiej stworzył uczesanie okalające twarz dwoma wałeczkami z włosów, które były uformowane w kształcie serca, a   były uzupełnione toczkiem lub siatką z pereł. Czoło obowiązkowo musiało być wysokie i do tego  wypukłe, więc aby je w znaczący sposób uwydatnić włosy golono na skroniach. Jak wiadomo nie każda kobieta może być posiadaczką złocistych włosów. te panie, które natura obdarzyła ciemnym kolorem włosów pożądany odcień uzyskiwały stosując ziołowe płukanki oraz wykorzystywały rozjaśniające działanie słońca.

Barok

W epoce barokowej niektórzy mężczyźni woleli jednak zapuścić własne włosy, dodając perukę-grzywkę uzupełniającą fryzurę. Aby móc nosić perukę grzywkę włosy pod perukę  golono, albo strzyżono na bardzo krótko. Damskie peruki nie były tak okazałe jak męskie, Dlatego też wprowadzono fontanges. Była to ozdoba z muślinu, koronek i wstążek, która była wysoko upięta na drucianym stelażu. Fontaż składał się z zakrywającego tył głowy małego czepka, do którego z przodu przyszywano nad czołem kokardy z koronki, a czasem warstwy plisowanych koronkowych falban, przypominających piszczałki organowe, które dzięki drucianemu rusztowaniu  sterczały do góry.  Zdarzało się, że te wymyślne czepeczki nieraz sięgały nawet, aż 20 centymetrów ponad głowę. Już u  schyłku XVII wieku kobiety fryzowały i układały własne włosy. Grzebienie, którymi się posługiwały były ręcznie robione z przeróżnych materiałów, na przykład z kości słoniowej lub drewna.

Rokoko