Książka opowiada historię Anny Łazarskiej, czterdziestoletniej skrzypaczki. Bohaterka przez przypadek natrafia na zapiski swojego ojca Witolda, z których dowiaduje się prawdy o swoim prawdziwym pochodzeniu. Na jaw wychodzą smutne fakty. Okazuje się, że Anna tak naprawdę nazywa się Miriam Zarg. Skąd więc zmiana tożsamośći? Kobieta jako niemowlę została uratowana z warszawskiego getta. Po ujawnieniu tej wstrząsającej prawdy bohaterka traci zaufanie do ojca i postanawia go porzucić. Ciężko chory mężczyzna potrzebuje jednak nadal stałej opieki.

By dowiedzieć się więcej o sobie Anna nawiązuje kontakt z krewnymi, ale nie potrafi odnaleźć się w nowej roli. Z wielkim wysiłkiem próbuje poskładać prawdę o sobie w jedną całość. Historię Anny znamy z relacji dziennikarza, Hansa Beneka. Ich spotkanie dopełnia nakreślony przez Marię Nurowską obraz. Osobista tragedia Anny odzwierciedla losy trzech narodów uwikłanych w II wojnę światową: Żydów, Polaków i Niemców.

Czy mogłam przypuszczać, wieszając się na jego szyi, że w nim właśnie zamknięta jest tajemnica mojego losu? Dlaczego to zrobił? Dlaczego pozwolił mi być kimś innym? Czy nie rozumiał, że w ten sposób okalecza moją duszę? A jeżeli już podjął taką decyzję, dlaczego pisał? Czy raczej dla kogo? (...)
– Powiedz do mnie córeczko – upierałam się.
Kręcił ze śmiechem głową.
– Nie mogę, bo ty jesteś Anka. - fragment