Nakładem wydawnictwa Sic! ukazało się drugie, poprawione i uzupełnione wydanie dziennika Julii Hartwig. Zebrane tu zapiski poetki obejmują okres jej podróży do Francji i USA w latach 1986-1992, u schyłku PRL – po formalnym zniesieniu stanu wojennego, na początku nowej epoki.
Znajdziemy tu obszerną galerię portretów przyjaciół, w tym niemal cały „polski Paryż”. Znajdziemy relacje z rozmów i spotkań, sprawozdania z lektur i twórczych planów, wplecione w narrację piękne wspomnienie o Iwaszkiewiczu. I wreszcie – nie na ostatnim miejscu – prozatorskie notatki wielkiej urody, jak te z Deauville, o porannym podchodzeniu do okna i odnajdywaniu na nowo świata, który czekał na nas, gdy spaliśmy. („Tygodnik Powszechny”)
Julia Hartwig – ur. w 1921 r. w Lublinie; poetka, eseistka, tłumaczka. Debiutowała zbiorem wierszy Pożegnania (1956). Obok tomu Bez pożegnania ogłosiła ostatnio w wydawnictwie Sic! m.in. Zwierzenia i błyski (2004) i Błyski (2002). Jest autorką monografii Apollinaire (1961), przełożonej m.in. na francuski, oraz monografii Gérard de Nerval (1973), a także Dziennika amerykańskiego i dzienników podróży Zawsze powroty (Sic! 2001). Tłumaczyła poetów francuskich i amerykańskich, wspólnie z Arturem Międzyrzeckim wydała Antologię poezji amerykańskiej (1992). W jej wyborze i przekładach ukazała się pierwsza w Polsce antologia poetek amerykańskich Dzikie brzoskwinie (Sic! 2003) oraz zbiór próz Henri Michaux Seans z workiem (Sic! 2004). Laureatka m.in. Nagrody Literackiej im. Jurzykowskiego, Nagrody PEN Clubu, amerykańskiej Thornton Wilder Prize, austriackiej im. Georga Trakla oraz Nagrody Ministra Kultury za całokształt twórczości i Nagrody Wielkiej Fundacji Kultury. Mieszka w Warszawie.
Julia Hartwig, Zawsze powroty. Z dzienników podróży, Sic! 2005, ISBN 83-88807-75-7, okładka miękka, 350 s., cena 32,90.
Znajdziemy tu obszerną galerię portretów przyjaciół, w tym niemal cały „polski Paryż”. Znajdziemy relacje z rozmów i spotkań, sprawozdania z lektur i twórczych planów, wplecione w narrację piękne wspomnienie o Iwaszkiewiczu. I wreszcie – nie na ostatnim miejscu – prozatorskie notatki wielkiej urody, jak te z Deauville, o porannym podchodzeniu do okna i odnajdywaniu na nowo świata, który czekał na nas, gdy spaliśmy. („Tygodnik Powszechny”)
