Anthony Storr przeciwstawia się temu przekonaniu, starając się udowodnić, że samotność jest istotnym czynnikiem dla prawidłowego rozwoju psychiki. Popierając swoje wnioski licznymi przykładami życiorysów sławnych pisarzy i filozofów, pokazuje, że ich genialna twórczość nie byłaby możliwa bez czasowej chociaż izolacji. W samotności człowiek wolny od zewnętrznych uwarunkowań może swobodnie rozwijać swoje zainteresowania, dające często więcej satysfakcji niż relacje z innymi. Samotność odgrywa ważną rolę także w życiu zwykłych ludzi. Pozwala odkryć najgłębsze myśli i pragnienia. Stan ten sprzyja poszukiwaniom sensu życia, jak również odzyskaniu wewnętrznej równowagi – na przykład po stracie kogoś bliskiego.

Według Anthony’ego Storra najważniejsze i najbardziej odkrywcze doświadczenia psychiczne są możliwe tylko w naszym świecie wewnętrznym, a umiejętność bycia samemu świadczy o dojrzałości emocjonalnej i gotowości rozwoju.

Anthony Storr (1920-2001) angielski psychiatra i pisarz, urodzony w Londynie, studia ukończył w Cambridge. Członek m.in. Królewskiego Towarzystwa Lekarskiego, Królewskiego Towarzystwa Psychiatrów i Królewskiego Towarzystwa Literackiego. Autor takich książek, jak The Dynamics of Creation (1972), The Art of Psychotherapy (1979), Music and The Mind (1993) czy Jung (1972, wyd. pol. 2000). W 2009 roku w wydawnictwie W.A.B. ukazała się książka Anthony’ego Storra Kolosy na glinianych nogach. Studium guru (1997)

Choć człowiek jest istotą społeczną, która potrzebuje interakcji z innymi, istnieje duża różnorodność w kwestii głębokości relacji zawieranych między jednostkami. Wszystkie istoty ludzkie potrzebują zainteresowań w takim samym stopniu, jak relacji międzyludzkich. Odczuwają pociąg ku temu, co osobiste, ale także ku temu, co pozaosobiste. Wydarzenia wczesnego dzieciństwa, odziedziczone dary i zdolności, różnice temperamentu i wiele innych czynników może wpłynąć na to, czy jednostki zwrócą się ku innym, czy też sens swojego życia odnajdą w samotności. - fragment