Przynajmniej na początku. Biorąc pod uwagę wyniki badań przeprowadzonych przez ARC Rynek i Opinia, ponad 60% Polaków przebywających w Wielkiej Brytanii i Irlandii musi na codzień zmagać się z życiem w pojedynkę. Dla większości dorosłych, pracujących osób dzień, który najmilej się kojarzy z całego tygodnia, to piątek, początek weekendu. Ewentualnie sobota. Koniec pracy, czas na relaks i słodkie nicnierobienie. Dolce vita, najlepiej w towarzystwie przyjaciół, rodziny, znajomych. Człowiek jest istotą stadną, dlatego przynajmniej co jakiś czas potrzebuje kontaktu z innymi ludźmi. Spotkania w pubie, wspólnego wyjścia do kina, na spacer, posiedzenia z kimś z kubkiem herbaty w garści.

Trudniej sobie z tym radzić na emigracji. Polacy to szczególnie towarzyski naród i z trudem znosimy dłuższą rozłąkę z rodziną i przyjaciółmi. Niezależnie od tego, ile mamy lat, jakie zarobki i jaką pozycję udało się nam osiągnąć. Krewni i znajomi daleko, dostępni najwyżej na gadu gadu, skype czy przez telefon. Zobaczyć ich można tylko w internetowej kamerze. Mało, ale przecież i tak więcej niż wtedy, kiedy jedynym środkiem komunikacji pozostawała zapisana kartka papieru, włożona w kopertę. Współczesna technologia coraz częściej przychodzi emigrantom z pomocą i ułatwia znoszenie długotrwałych rozstań. Łącza internetowe dają na kilka chwil namiastkę bliskości, a możliwość usłyszenia głosu bliskiej osoby mimo że oddalonej o tysiące kilometrów, ułatwiają podjęcie decyzji o spędzeniu kolejnego miesiąca z dala od domu.Bywa jednak i tak, że mimo chatów w internecie i intensywnej wymiany smsów z tymi, którzy zostali w kraju, przychodzą czasem chwile, kiedy człowiek potrzebuje porozmawiać z kimś, kto wie, jak „tutaj” jest naprawdę. Z życia, nie tylko z opowiadań. Kiedy chce się wspólnie ponarzekać, jak to Polak (Anglik, Niemiec, Holender – do wyboru) potrafi, wymienić się codziennymi obserwacjami, zapytać, doradzić, pośmiać. Cokolwiek. Żeby mieć wrażenie, że jest „jak w domu”. Że nie na obczyźnie, a u siebie i wśród swoich.

W pracy jeszcze jakoś to idzie. Jak człowiek jest zajęty, mniej myśli o tym, czy mu przypadkiem czego nie brak. Największy kłopot, o ironio, jest zwykle z czasem, kiedy wróci się do domu. Pół biedy w środku tygodnia, wtedy zmęczenie daje znać o sobie, jak tylko łóżko znajdzie się w zasięgu wzroku. Problem, jak przyjdzie weekend, a razem z nim dużo wolnego czasu.