Dla większości dzieci pójście do przedszkola to duży stres. Niektóre reagują silnymi przeżyciami lękowymi, nad którymi nie są w stanie zapanować, mogą płakać lub przeciwnie być podporządkowane i stwarzać pozory dobrego przystosowania. Inne dzieci przyjmują postawę bierną, zachowując znaczny dystans ponieważ doświadczają chwilowego braku poczucia bezpieczeństwa i w związku z tym potrzebują czasu by zrozumieć istotę i sens oczekiwań kierowanych pod ich adresem. Są również dzieci, które przejawiają dobrą adaptację, cechuje je otwartość, aktywność, chęć podejmowania działań, domaganie się uwagi wychowawcy, ruchliwość, dociekliwość, podejmowanie inicjatywy, ciekawość poznawcza, inicjowanie zabaw, raczej pełnią one funkcje grupowych przywódców w przedszkolu. W zależności od różnego stopnia adaptacji dziecko powinno być odpowiednio traktowane. W przypadku postawy lękowej i biernej działania wychowawcy powinny polegać na przywracaniu  dziecku jego zaburzonego poczucia bezpieczeństwa, co zmniejszy lęk i poczucie niepewności. Oswajanie dziecka z przedszkolem będzie tym efektywniejsze im nauczyciel będzie bardziej wrażliwy na jego potrzeby. Konieczne jest zatem aby wychowawca w delikatny sposób stopniowo włączał dziecko w nurt życia grupy, i wspólne działania nie stosując przy tym żadnych nacisków. Ważne , by początkowo zachęcał tylko do podejmowania własnej inicjatywy, których zrealizowanie wymaga wchodzenia w interakcje rówieśnicze. Takie poczynania wychowawcy pozwolą uwierzyć dziecku we własne możliwości, odszukać własne miejsce w grupie i zapewnią bezpieczne wejście w rolę przedszkolaka i aktywną adaptację. W przypadku gdy dziecko aktywnie adaptuje się do warunków przedszkolnych wychowawca powinien koncentrować się na ukierunkowaniu dominującej aktywności dziecka, zachęcać go do podejmowania zadań, nie tłumiąc entuzjazmu nadmierną kontrolą.

Problem 5
Moja Natalka nie odstępuje mnie na krok. Zbliża się czas, kiedy będę musiała oddać ją do przedszkola. Nie potrafię sobie wyobrazić, jak tego dokonać, kiedy Natalka jak tylko traci mnie z oczu zaczyna płakać. Wiem, że to dziwna sytuacja, ale muszą sobie z nią jakoś poradzić. Co robić? Jak nauczyć dziecko, że czas całodniowego spędzania ze sobą za chwilę minie bezpowrotnie.  Koleżanki mówią, że Natalka szybko się przyzwyczai, być może, ale chciałabym jej oszczędzić tego stresu.

Pomoc Psychologiczno-Pedagogiczna Kędzierska i Braun Wrocław
W okresie przedszkolnym dziecko jest zmuszone sprostać wielu zadaniom życiowym. Jest to okres burzliwych zmian, które dokonują się na poziomie poznawczym, społecznym, fizycznym i emocjonalnym. Wiąże się z tym dużo stresu dla dziecka. Ważne jest zapewnienie mu wsparcia emocjonalnego dzięki, któremu uzyska informacje o przejawianych wobec niego pozytywnych uczuciach, co wzmocni jego poczucie bezpieczeństwa. Ważne jest wsparcie wartościujące podkreślające ważność dziecka jako osoby w związku z tym należy udzielać dziecku dużo informacji na temat przedszkola  i pomóc w zmaganiu się z trudnymi emocjami. Proces adaptacji do nowych warunków może przebiegać różnie. Należy wtedy kontaktować się  z wychowawczyniami by zmniejszyć poziom lęku lub niepewności dziecka. Czasami nie da się oszczędzić dziecku stresu bo ono nie rozumie dlaczego mama zostawia je w przedszkolu. Jednak gdy już zaklimatyzuje się do warunków tam panujących będzie mogło realizować swoje zadania życiowe takie jak uczenie się współżycia z rówieśnikami, opanowanie sprawności ważnych w grach i zabawach, kształtowanie postawy wobec siebie samego.

Autor Kędzierska Dominika, Michał Braun
Psycholodzy i Pedagodzy z Pomocy Psychologiczno-Pedagogicznej Kędzierska i Braun Wrocław
Porady dostępne pod adresem www.coccodrillo.pl