Brunetki, blondynki, wysokie i niskie, szczupłe i te z krągłościami... Każda kobieta ma w sobie osobliwe piękno. Postrzeganie kobiecego ciała jest ściśle związane z poczuciem estetyki kształtowanym poprzez czasy, w jakich żyjemy, oraz kulturę, w jakiej zostaliśmy wychowani. Zarówno ascetyczne, średniowieczne, pozbawione erotyzmu kobiety, jak i okrągłe, rubensowskie kształty, są jedynie ikonami danej kultury. Tak, jak różne są wizerunki kobiet w kulturze i sztuce, tak zmienia się ich świadomość, poczucie kobiecości, a także sposoby dbania o swą urodę i ciało. Z okazji zbliżającego się Międzynarodowego Dnia Urody, obchodzonego 9. września, warto zastanowić się nad tym, co w rzeczywistości ma wpływ na określenie piękna.

Piękność sprzed lat

Aby zrozumieć istotę piękna i urody warto odwołać się do kilku archetypów. Mimo że dziś mogą wydawać się co najmniej dziwaczne i wywoływać uśmiech na twarzy, są podstawą obowiązującego kanonu urody. Zacznijmy zatem od czasów ludzi pierwotnych. Tu wartością najwyższą była płodność, której przejawy widoczne były w szerokich biodrach, dużym biuście oraz gładkiej i miękkiej skórze. Natomiast w dolinie Nilu sprawy miały się już nieco inaczej. Tu uroda podyktowana była włosami, albo raczej ich brakiem! Kobieta chcąca uchodzić za urodziwą depilowała sobie całe ciało, łącznie z brwiami i głową. W tym czasie naga czaszka stanowiła najintymniejszą część żeńskiego ciała, a jej masaż był największą erotyczną przyjemnością dla mężczyzny. Początkowo usuwanie włosów miało  typowo higieniczne zastosowanie, ale nadmierna dbałość o zdrowie okazała się początkiem mody, która dyktowała warunki bycia piękną. Dla uwydatnienia rysów twarzy zaczęto stosować makijaż, najpierw jedynie brwi a następnie również mocne podkreślenie oczu. Kolejnym przystankiem w historii urody jest antyczna Grecja i Rzym. To tu mamy po raz pierwszy do czynienia z ideałem piękna bardzo zbliżonym do współczesnego. Antyczna piękność odznaczała się regularnością rysów, proporcjonalnością ciała, jego naturalnością, która siłą rzeczy kojarzy się z gracją. Silnie widoczne były również upodobania do wyrzeźbionych sylwetek, nawet atletycznych. Z tej przyczyny rzymianie preferowali nieduże piersi. Źródła mówią o Spartankach, które obwijały piersi ciasnym bandażem, aby zahamować ich wzrost. Tak właśnie powstały pierwsze staniki. Warto również dodać, że dziś upragniona opalenizna - w antyku była przejawem biedy i przynależności do najniższych klas społecznych. Kolejną zmianę w sposobie postrzegania piękna przyniosły czasy średniowiecza. Tu wczytując się w trubadurską poezję widzimy kobietę tak wiotką, że niemal nierealną. Ta bardziej nimfa niż kobieta wyróżnia się bardzo szczupłą sylwetką (kobiety ze średniowiecznych obrazów mogły ważyć nawet 40 kilogramów!). W cenie były również jasne, długie włosy oraz blada, pozbawiona piegów cera. W czasach średniowiecza powrócił kult depilacji głowy. Aby uwydatnić wysokie czoło, kobiety wyrywały sobie włosy nawet do połowy czaszki. Wszystkie te zabiegi spowodowały znaczne odejście od antycznego ideału piękna. Mocno uwydatnione kości twarzy, zapadnięte policzki oraz przesunięta linia włosów zmieniły dotychczasowe postrzeganie piękna, mimo iż szerokie biodra i mały biust wciąż budziły pożądanie.