Najnowsza powieść laureata literackiej Nagrody Nobla. Opowieść o świecie obdzieranym z nadziei i piękna. Pisana oszczędnie, bez zbędnych słów. Paryż. Dziesięcioletnia Ethel mocno trzyma za rękę pana Solimana, stryjecznego dziadka.
Oglądają wystawę poświęconą dawnym koloniom francuskim. Jest rok 1931. Nic nie zapowiada katastrofy. Ethel nie zna jeszcze Kseni – córki rosyjskich emigrantów, niegdyś arystokratów, teraz walczących o przetrwanie w paryskich dzielnicach biedy. Dopiero przeczuwa znaczenie ciężkiej ciszy i nocnych kłótni rodziców. Jeszcze mówi się Adolf Hitler, tak jak mówi się Pierre Leval czy Aristide Brand. Jeszcze nie muszą uciekać do Nicei. Ojciec nie stracił całego majątku... Później przyjdzie głód. I Ethel pomyśli, że ma dwadzieścia lat i nigdy nie była młoda.
Jean-Marie Gustave Le Clézio (ur. 1940) – francuski prozaik, laureat literackiej Nagrody Nobla (2008). Wiele podróżował, m.in. po Afryce i obu Amerykach. Już debiutancka powieść Protokół (wyd. pol. 1965) przyniosła mu sukces: była nominowana do Nagrody Goncourtów. W 1980 roku za powieść Pustynia (wyd. pol. 1985) otrzymał nagrodę Paul-Morand, ufundowaną przez Akademię Francuską. Jego dorobek pisarski (około trzydziestu pozycji) obejmuje m.in. powieści eksperymentalne (Terra amata, 1967), eseje filozoficzne (L’extase matérielle, 1967), tłumaczenia z literatury meksykańskiej oraz prozę poświęconą cywilizacjom i ludom nieeuropejskim (m.in. Onitsza, wyd. pol. 1995; Urania, wyd. pol. 2008; Afrykanin, wyd. pol. 2008). Nakładem W.A.B. w 2009 roku ukazuje się biografia Diego i Frida.
