Nie odtwarza całej złożoności związku dwojga ludzi. Nie pozwala na to "podróżnicza" konwencja utworu, jak i sam bohater, który nie chcąc, lub nie potrafiąc być szczerym przed samym sobą - przyobleka się w maskę cynika i prześmiewcy. A może dzieje się też tak dlatego, że Kolei na los jest pewną grą z czytelnikiem. Można ją bowiem odczytywać również jako językowy i stylistyczny pastisz. Wnikliwy czytelnik odnajdzie tu zarówno kpinę ze współczesnego, młodzieżowego slangu, jak i "klasycznych" narracji powieściowych.

Struktura Kolei na los zbudowana jest w oparciu o motyw podróży. 30 letni grafik komputerowy - Mateusz Weber – podróżuje zarówno w dosłownym tego słowa znaczeniu - spędzając wiele godzin w pociągach wiozących go, czy to do kobiety (z którą jest związany), czy do matki, jak też - w rozumieniu szerszym i bardziej symbolicznym, bo odnoszącym się do podróży we własne wspomnienia. Struktura tej pociągowej powieści jest nieco przewrotna. Czas narracji jest wielokrotnie zaburzany. Przeszłość wkracza do utworu w oprawie snu, listu, wspomnienia. Listy - zwłaszcza te pisane do wyimaginowanego syna bohatera - stanowią też dla niego formę ucieczki od rzeczywistości, albo inaczej - podróży w inną czasoprzestrzeń. Ten dysonans nie zakłóca jednak płynności narracji.




Maciej Dęboróg-Bylczyński (ur. 1975, Bydgoszcz) – krytyk literacki, publicysta historyczny związany z prasą krajową i polonijną (w USA i na Ukrainie). Jako poeta debiutował w roku 2000 w bydgoskim „Akancie”. Mieszka na Śląsku. Jego wielką miłością (prócz prozy) jest teatr - zarówno ten współczesny, ponowoczesny, zaangażowany, jak i teatr galicyjski przełomu XIX i XX w. Przygotowuje do druku kilka monografii teatrologicznych. Dotąd drukiem ukazały się jego wiersze (Podzbiory, 2008), a pod jego redakcją - pierwszy tom pism o teatrze galicyjskim (Edward Webersfeld, Pisma o teatrze, 2008). Powieść "Kolej na los" jest jego debiutem prozatorskim.