Opowieść o kocie Kastracie, mocno rozpitej Adzie i powalającej urody Hiszpanach to debiut literacki Karoliny Macios. W kolejnych rozdziałach autorka podręcznikowo odhacza kolejne elementy występujące w każdym typowym „chicklicie” zmierzając do jasnego, znanego od dawna końca. Jak zawsze jest tu zauroczenie, przeszkoda, nieporozumienie, kłótnia i pozytywny zwrot akcji. I dużo wesołych bohaterów, którzy urozmaicają prostą fabułę. Taka właśnie jest konwencja komedii romantycznych, papierowych czy kręconych kamerą i krytykowanie schematu nie ma żadnego sensu. Ten gatunek ma jednak lepszych i gorszych przedstawicieli i akurat Karolina Macios zalicza się do tych pierwszych.

We „Wszystkich mężczyznach mojego kota” zabawne sytuacje naprawdę śmieszą, komiczne dialogi faktycznie wywołują radość, a bohaterowie wydają się być mimo wszystko ludźmi z krwi i kości. Fajnie, że główna bohaterka ma jakąś swoją pasję i mężczyzna nie jest jedynym tematem jej rozmyślań, świetnie, że autorka tak dobrze zna atmosferę krakowskich knajpek w godzinach wczesnoporanny, bo pisze o nich najszczerszą prawdę, niekoniecznie znaną dla tych, którzy nie spędzają szalonych wieczorów w byłej stolicy Polski. Dużo w tej książce babskiego samokrytycyzmu, ukazywania środowiska homoseksualistów w sposób ludzki i normalny i krakowskiej atmosfery.

Karolina Macios udowadnia, że da się napisać prostą historyjkę w sposób dobry i nie narażony na uzasadnioną krytykę. Czyli można było zlecić napisanie „Kaktusa w sercu” na przykład właśnie jej, żeby na książkę nie posypały się nieprzychylne recenzje. Bo lekkie czytadła nie muszą być kiepskie, co widać po „Wszystkich mężczyznach mojego kota”.